Pauling, Linus Carl
Linus Carl Pauling (Portland (Oregon), 28 februari 1901 – Big Sur (Californië), 19 augustus 1994) was een Amerikaans scheikundige (onder andere biochemicus en fysisch chemicus) die zich onder andere verdienstelijk heeft gemaakt bij de opheldering van de structuur van ingewikkelde verbindingen zoals eiwitten.Hij won in 1954 de Nobelprijs voor de Scheikunde wegens "zijn onderzoek naar de aard van de chemische binding en de toepassing daarvan op het ophelderen van de structuur van complexe verbindingen" en in 1962 de Nobelprijs voor de Vrede. Hij is daarmee een van de vier mensen die ooit twee Nobelprijzen hebben gewonnen (de anderen waren Marie Curie, John Bardeen en Frederick Sanger), één van twee mensen die Nobelprijzen in twee disciplines won (Marie Curie was de andere) en de enige die ooit twee ongedeelde Nobelprijzen heeft gewonnen.
In 1968 introduceerden hij en zijn assistent, Paul Staunton, de orthomoleculaire geneeskunde. Deze probeert ziekten te genezen door ervoor te zorgen dat de verhoudingen van alle in een gezond lichaam voorkomende stoffen bij de zieke ook voorkomen. Dit wordt vaak gedaan door het toedienen van grote doses vitamines. Door de meeste tegenwoordige reguliere geneeskundigen wordt dit als een pseudo-wetenschap beschouwd. Linus Pauling hield zich in zijn latere leven intensief bezig met met name de werking van vitamine C. Om zijn werk voort te zetten werd in augustus 1996 door de Oregon State University The Linus Pauling Institute opgericht als opvolger van The Linus Pauling Institute of Science and Medicine (gevestigd in Californië tussen 1973 en 1996).
Naar overzicht